การแยกเส้นใยไผ่จากตะเกียบเพื่อใช้ในการปั่นเส้นด้ายด้วยระบบวงแหวน

บทคัดย่อ

การแยกเส้นใยไผ่จากตะเกียบเพื่อใช้ในการปั่นเส้นด้ายด้วยระบบวงแหวน โดยศึกษาเกี่ยวกับการแยกเส้นใย กระบวนการฟอกขาว เวลาที่เหมาะสมในการลดขนาดเส้นใยด้วยเอนไซม์เซลลูเลส ซึ่งจากผลการทดลองพบว่าเมื่อนำตะเกียบที่ใช้งานแล้วมาผ่านการล้างทำความสะอาดและตัดให้มีขนาดความยาวห้าเซนติเมตรเมื่อนำไปต้มแยกเส้นใยด้วยโซเดียมไฮดรอกไซด์ที่ความเข้มข้น100 กรัมต่อลิตร อุณหภูมิ 105 องศาเซลเซียสเป็นเวลา60นาที แล้วนำไปเข้าเครื่องบด สามารถแยกเส้นใยไผ่จากตะเกียบได้เส้นใยที่มีความละเอียด ความยาวเส้นใยสม่ำเสมอดี เมื่อนำไปฟอกด้วยไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ที่ความเข้มข้น 9 กรัมต่อลิตร ที่ 90 องศาเซลเซียส เวลา 60 นาที ให้ผลการฟอกดีกว่าการฟอกด้วยโซเดียม     คลอไรด์ เส้นใยที่ได้มีความขาวและยังคงสภาพความแข็งแรงดีไม่เปื่อย จากนั้นนำไปลดขนาดด้วยเซลลูเลส เอนไซม์ที่ความเข้มข้น 5 กรัมต่อลิตร ที่อุณหภูมิ 60 องศาเซลเซียส เวลา 90 นาที พบว่าเส้นใยมีความละเอียดเพิ่มขึ้น มีความอ่อนนุ่มมากกว่าเส้นใยที่ไม่ได้ผ่านการลดขนาดด้วยเอนไซม์ อัตราส่วนในการผสมเส้นใย เมื่อนำเส้นใยไผ่ที่ได้ไปทำการปั่นผสมกับเส้นใยพอลิเอสเทอร์ในอัตราส่วนผสมที่แตกต่างกันด้วยเครื่องปั่นระบบวงแหวน พบว่าสามารถปั่นผสมโดยใช้ใยพอลิเอสเทอร์ร้อยละ 65 ผสมใยไผ่ร้อยละ 35 และใยพอลิเอสเทอร์ร้อยละ 50 ใยไผ่ร้อยละ 50 ทั้งสองอัตราส่วนสามารถปั่นขึ้นรูปเป็นเส้นด้ายได้ แต่ความสม่ำเสมอยังไม่ดีเท่าที่ควร เนื่องจากเส้นไผ่ภายหลังการสางเส้นใยมีการขาดทำให้ความยาวแตกต่างจากใยพอลิเอสเทอร์จึงมีผลต่อความสม่ำเสมอในการปั่น ส่วนการปั่นเส้นใยไผ่ร้อยละ 100 ยังไม่สามารถทำได้เนื่องจากเส้นใยไม่สามารถเกาะขึ้นเป็นแผ่นได้ตั้งแต่ขั้นตอนการสางเส้นใยเนื่องเส้นใยสั้นและมีน้ำหนักมากจึงตกลงที่หลังเครื่องสาง