การพัฒนาชุดไทยร่วมสมัยสำหรับวัยรุ่นสตรีจากผ้าเดนิม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมบัติของผ้าเดนิม 2) ออกแบบและตัดเย็บชุดไทยร่วมสมัยสำหรับวัยรุ่นสตรีจากผ้าเดนิม 3) ศึกษาความพึงพอใจของวัยรุ่นต่อชุดไทยร่วมสมัยสำหรับวัยรุ่นสตรีจากผ้าเดนิม กลุ่มประชากรที่ใช้ในการทำวิจัย คือ นักศึกษาหญิงสาขาวิชาเทคโนโลยีเสื้อผ้า คณะอุตสาหกรรมสิ่งทอและออกแบบแฟชั่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร จำนวน 49 คน ค่าสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการการศึกษาสมบัติผ้าเดนิมที่ใช้ในการวิจัย พบว่า ผ้าเดนิมผลิตจากเส้นใยฝ้าย 100% มีน้ำหนักเฉลี่ย 306.5 กรัม/ตารางเมตร มีความหนาเฉลี่ย 0.80 มิลลิเมตร จำนวนเส้นด้ายยืนและเส้นด้ายพุ่งต่อเซนติเมตร เท่ากับ 28 และ 22 เส้นต่อเซนติเมตร ตามลำดับ ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม พบว่า นักศึกษาหญิงสาขาวิชาเทคโนโลยีเสื้อผ้า คณะอุตสาหกรรมสิ่งทอและออกแบบแฟชั่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ส่วนใหญ่จะมีอายุระหว่าง 20 - 21 ปี จำนวน 30 คน คิดเป็นร้อยละ 61 อยู่ในระดับชั้นปีที่ 3 จำนวน 20 คน คิดเป็นร้อยละ 41 ผลการศึกษาความพึงพอใจต่อชุดไทยร่วมสมัยสำหรับวัยรุ่นสตรีจากผ้าเดนิม พบว่า ชุดไทยร่วมสมัยดัดแปลงจากชุดไทยจักรี ได้รับความพึงพอใจสูงสุดด้วยคะแนนเฉลี่ย 4.75 (SD = 0.3) รองลงมา คือ ชุดไทยร่วมสมัยดัดแปลงจากชุดไทยเรือนต้น ด้วยคะแนนเฉลี่ย 4.64 (SD = 0.32) และชุดไทยร่วมสมัยดัดแปลงจากชุดไทยดุสิต ด้วยคะแนนเฉลี่ย 4.57 (SD = 0.3) อย่างไรก็ตามระดับความพึงพอใจต่อชุดไทยร่วมสมัยสำหรับวัยรุ่นสตรีจากผ้าเดนิมทั้ง 3 แบบ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
วัฒนะ จูฑะวิภาต. (2561). ชุดประจำชาติไทยบนเวทีประกวดนางงามจักรวาลอดีตถึงปัจจุบัน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 5(1), 2-26.
ดนัย เรียบสกุล. (2554). ชุดประจำชาติไทย. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน, 2(1), 45-56.
ดนัย เรียบสกุล. (2558). การออกแบบของที่ระลึกเรื่องชุดประจำชาติไทย (รายงานการวิจัย). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จรินทร ผลวาทิพย์, และกุลกัญญา ณ ป้อมเพ็ชร์. (2561). พฤติกรรมการใช้บริการร้านเช่าชุดไทยในเขตภาคกลาง. วารสารการบริหารและการจัดการ, 8(2), 175-194.
วรรณวิสาข์ ไชยโย. (2560). คุณค่าในมิติเชิงปรัชญา: ศึกษาผ่านการตกแต่งร่างกายของวัยรุ่นไทยในจังหวัดเชียงใหม่. มนุษยศาสตร์สาร, 18(1). 199-231.
วิกุล เคางาม. (2559). อิทธิพลของสื่อออนไลน์กับพฤติกรรมการแต่งกายเสื้อผ้ามือสองสไตล์วินเทจของวัยรุ่นไทย.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, กรุงเทพมหานคร.
อริสา สุขสม. (2552). เมื่อวัยรุ่นบริโภคแฟชั่น : การบริโภค “อัตลักษณ์” ภายใต้วัฒนธรรมการบริโภค. วารสารสุทธิปริทัศน์, 23(71), 7-32.
ดนุพล ยั่งยืน, และอโนทัย ชลชาติภิญโญ. (2560). ผลการศึกษาพัฒนาการออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีร่วมสมัยโดยการใช้อัตลักษณ์ของชุดไทยพระราชนิยม.การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 12 ปีการศึกษา 2560 (หน้า 1642-1649). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. (2552). มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม ผ้าเดนิมฝ้าย มอก.2429-2552. ค้นจาก http://research.rid.go.th/vijais/moa/fulltext/TIS2429-2552.pdf
ยลระวินทร์ เมฆรุ่งโรจน์, และเพ็ญจิรา คันธวงศ์. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลเชิงบวกต่อความตั้งใจซื้อกางเกงยีนส์ของผู้บริโภคในกรุงเทพมหานคร. การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต (หน้า 1117-1129). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
Kumar, S., Chatterjee, K., Padhye, R., and Nayak, R. (2016). Designing and development of denim fabrics: Part 1-Study the effect of fabric parameters on the fabric characteristics for women's wear. Journal of Textile Science and Engineering, 6(4), 1-5.
ดนัย เรียบสกุล. (2560). ชุดไทยดั้งเดิมออกแบบโดยเศษผ้ายีนส์. นเรศวรวิจัย ครั้งที่ 13 : วิจัยและนวัตกรรม ขับเคลื่อนเศรษฐกิจและสังคม (หน้า 2065-2086). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
