ผลของโปรแกรมพัฒนาทักษะผู้ช่วยพยาบาลและเจ้าหน้าที่เวรเปล ในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกคนคอและกระดูกสันหลัง ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
คำสำคัญ:
ความรู้, ทักษะ, การช่วยเหลือเบื้องต้น, ผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกสันหลังบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความรู้และคะแนนเฉลี่ยทักษะในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกไขสันหลัง ของผู้ช่วยพยาบาลและเจ้าหน้าที่เวรเปล ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ก่อนและหลังการทคลอง โดยใช้กรอบแนวคิดความรู้ และทักษะการปฏิบัติในการวิจัย เป็นการวิจัยเชิงทดลองประชากร เป็นผู้ช่วยพยาบาลและเวรเปล จำนวน 49 คน นำไปคำนวณกลุ่มตัวอย่างได้จำนวน 32 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ โปรแกรมการพัฒนาทักษะในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอ และกระดูกไขสันหลังและแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบื่องบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที่
ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวย่างมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เกี่ยวกับการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกสันหลัง หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติติที่ระดับ .01 โดยก่อนการทดลอง มีคะแนนเฉลี่ยความรู้อยู่ในระดับปานกลาง หลังการทคลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้อยู่ในระดับมาก และกลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยทักษะในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกสัน หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยก่อนการทดลอง มีคะแนนเฉลี่ยทักษะในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกสัน อยู่ในระดับป่านกลาง หลังการทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทักษะในการช่วยเหลือเบื้องต้นผู้บาดเจ็บกระดูกต้นคอและกระดูกสันอยู่ในระดับมาก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ไชยพร ยุกเซ็น. (2565). การป้องกันกระดูกต้นคอ. พิมพ์ครั้งที่2. กรุงเทพฯ: บริษัท ไอดี ออล ดิจิตลพริ้นท์ จำกัด (น.140-157).
นถุมล จันทรเวศน์สิริ. (2550). ความสำเร็จของโครงการพัฒนาระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉินจังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ (ปกครองส่วนท้องถิ่น) บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
บุญดี บุญญากิจ และคณะ. (2547). การจัดการความรู้จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ.กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ
เบ็ญจวรรณ พุทธิอังกูร, กรรณิการ์ สุวรรณโคตร, วรรณี วิริยะกังสานนท์. (2557). การจัดการความรู้ของพยาบาลในแผนกการพยาบาลในภาวะวิกฤต โรงพยาบาลเอกชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน. ปีที่ 20, ฉบับที่ 2.
พรรณี สวนเพลง. (2552). เทคโนโลยีสารสนเทศ และนวัตกรรมสำหรับการจัดการความรู.กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พัชรี บุตรแสนโคตร', จุฑามาศ คงกลาง. (2564). การพยาบาลเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนผู้ป่วยบาดเจ็บกระดูกสันหลังและไขสันหลังในระยะฟื้นฟู หอผู้ป่วยบาดเจ็บกระดูกสันหลัง งานการพยาบาลศัลยศาสตรและศัลยศาสตรออรโธปีติกส์ ฝ่ายการพยาบาล โรงพยาบาลศิริราช ศรีนครินทร์เวชสาร. ปีที่ 36 ฉบับที่ 5.
วิชัย วนดุรงค์วรรณ และประอร สุนทรวิภาต. (2532). การปฐมพยาบาลเบื้องตน. พิมพ์ครั้งที่ 3.3.
วิทยา ชาติบัญชาชัย. (2550). ระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉิน. เอกสารประกอบการบรรยายเรื่อง Measuring and improving ems. Performance. วันที่ 17 มกราคม 2550. ขอนแก่น. ศูนย์นเรนทรและจังหวัดขอนแก่น
ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก. (2566). ฐานข้อมูลหน่วยอุบัติเหตุและฉุณฉิน. งานนโยบายและแผน. มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2560). เอกสารรายงานสถานการณ์สุขภาพของคนไทย. เขาใดถึงจาก https://www.thaibealth.or.th/2p=137236
สำนักงานประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2555). คู่มือหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ปีงบประมาณ 2555. พิมพ์ครั้งที่ 1. นนทบุรี.
อารีย์ เสถียรวงศา. (2561). การพัฒนาโปรมเสริมสร้างสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพ งานอุบัติเหตุแลและฉุกเฉิน โรงพยาบาลชุมชนจังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาการบริหารการพยาบาล สาขาวิชาพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Davies. I.K. (1971). The Management of Learning. London: McGraw-Hill.
Good, Carter V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##
