ข้าวหลามกุมภวาปี: การผลิต และการตลาดของผู้ประกอบการรายย่อยจังหวัดอุดรธานี

Main Article Content

ยศ บริสุทธิ์
พรพรรษา นามมลตรี

บทคัดย่อ

ข้าวหลามกุมภวาปีเป็นอาชีพที่สำคัญในการสร้างรายได้ให้แก่ผู้ประกอบการในชุมชนตำบลผาสุก
อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบริบทชุมชน กระบวนการผลิต และรูปแบบการตลาดของข้าวหลาม ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่มีบทบาททั้งในมิติทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตภาคสนาม และการทบทวนเอกสารที่เกี่ยวข้อง จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ เจ้าหน้าที่ภาครัฐ ผู้ประกอบการ และผู้บริโภค ผลการศึกษาพบว่า กระบวนการผลิตข้าวหลามยังคงยึดตามภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยเริ่มจากการเตรียมวัตถุดิบและอุปกรณ์ในช่วงเย็น และดำเนินการบรรจุส่วนผสมลงในกระบอกไม้ไผ่ในช่วงเช้ามืด ก่อนนำไปเผาเป็นระยะเวลา 2–3 ชั่วโมง ซึ่งสะท้อนถึงทักษะและความชำนาญที่ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น ด้านการตลาดพบว่ามีร้านค้าจำหน่ายมากกว่า 30 แห่ง ตั้งอยู่ริมถนนมิตรภาพ ซึ่งเป็นช่องทางหลักในการเข้าถึงผู้บริโภค โดยเฉพาะกลุ่มนักเดินทางและนักท่องเที่ยว ส่งผลให้ข้าวหลามมีความต้องการสูง โดยเฉพาะในช่วงเทศกาลและวันสำคัญ และก่อให้เกิดมูลค่าทางการตลาดประมาณ 19.8 ล้านบาทต่อปี ดังนั้นการพัฒนาผลิตภัณฑ์ควรมุ่งเน้นการยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยอาหาร การปรับปรุงบรรจุภัณฑ์และฉลาก การสร้างอัตลักษณ์และเรื่องราวของสินค้า ตลอดจนการส่งเสริมช่องทางการตลาดสมัยใหม่ และการพัฒนาศักยภาพผู้ผลิต เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันและความยั่งยืนของชุมชน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
บริสุทธิ์ ย., & นามมลตรี พ. (2026). ข้าวหลามกุมภวาปี: การผลิต และการตลาดของผู้ประกอบการรายย่อยจังหวัดอุดรธานี. วารสารเกษตรอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง, 3(1), 1–15. สืบค้น จาก https://li05.tci-thaijo.org/index.php/JAgriGMS/article/view/908
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชลธิชา นิสัยสัตย์. (2567). ขึ้นเขาเผาข้าวหลาม: พลวัตและบทบาทของบุญข้าวหลามในบริบทสังคมไทยร่วมสมัย.

วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 12(2), 178-203.

ธัญสุดา จินาย และ สุกัลยา เชิญขวัญ. (2567). แนวทางการส่งเสริมและพัฒนาผลิตภัณฑ์ “ข้าวหลาม” ของ

ผู้ประกอบการชุมชน ตำบลหนองไผ่ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต,

(3), 303-314.

ดารณี ทองคำ, สำอาง สืบสมาน และ วศินา จันทรศิริ. (2564). การจัดการธุรกิจข้าวหลามกับความพึงพอใจในการเลือก

ซื้อข้าวหลามของนักท่องเที่ยวตลาดหนองมน อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก, 10(2), 36-43.

นรินทร์ เจริญพันธ์ และ สุธี วังเตือย. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวหลามเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตผลเกษตรท้องถิ่นใน

พื้นที่จังหวัดสระแก้ว. วารสารเทคโนโลยีการอาหาร มหาวิทยาลัยสยาม, (12)1, 48-58.

ภัชลดา สุวรรณนวล และ พระครูจิรธรรมรัต. (2567). การยกระดับคุณภาพสินค้าและบริการชุมชนข้าวหลามบ้านน้ำรอบ

ตำบลน้ำรอบ อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(5), 323–335.

ลัญจกร นิลกาญจน์. (2568). หลามข้าว : ภูมิปัญญา ศรัทธาอาชีวะ อาหารคนเมืองคอน. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์

มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 15(1), 62-83.

วุฒิชาติ สุนทรสมัย. (2564). การทํานายความตั้งใจกลับมาซื้อซ้ำด้วยการรับรู้คุณค่าและความพึงพอใจด้านส่วนประสม

การตลาดของสินค้าของฝากข้าวหลามจากตลาดหนองมน จังหวัดชลบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 26(2), 71-86.

สุกัลย์ เจ๊ะระวัง, จิตติมา ดำรงวัฒนะ, เดโช แขน้ำแก้ว, อุดมศักดิ์ เดโชชัย และพระครูพัฒนาปัญญาทร. (2566).

หลามข้าวนากัน: องค์ความรู้การผลิตข้าวหลามในชุมชน กรณีศึกษา ชุมชนบ้านนากัน หมู่ที่ 1 ตำบลนาเรียง

อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 6(2), 13-23.

โสภาพร กล่ำสกุล, คงขวัญ ศรีสอาด และ จริยา รัชตโสตถิ์. (2564). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวหลามยางหย่องที่สอดคล้อง

กับการยอมรับของตลาด เพื่อนำไปใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์ . วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(2), 142–158.

สำนักเกษตรอำเภอกุมภวาปี. (2565). แผนพัฒนาเกษตรอำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี. อุดรธานี: กลุ่มยุทธศาสตร์และ

สารสนเทศ.

อัจฉรีย์ มาลีหวล, ฉัตรกมล อินทยุง และอรวรรณ มิถุนดี. (2553). การศึกษาและพัฒนาการแปรรูปเกษตรอินทรีย์ ของ

กลุ่มแม่บ้าน บ้านท่าศิลา อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์ : ศึกษากรณีการทำข้าวหลาม. วารสารสักทอง, 16(1),

-29.

Chanthao Rrattana. (2020). Khao Lam: From Cultural Food to Community Development. International Journal of Social Science and

Economic Research, 5(10), 2758-2766. DOI: 10.46609/IJSSER.2020.v05i10.001 URL: https://doi.org/10.46609/IJSSER.2020.v05i10.001

Ellis, F. (2000). Rural livelihoods and diversity in developing countries. Oxford University Press.

Kotler, P., & Keller, K. L. (2009). Marketing management (13th ed.). Pearson Education.

Timothy, D. J. (2005). Shopping tourism, retailing, and leisure. Channel View Publications.

Trienekens, J. H. (2011). Agricultural value chains in developing countries: A framework for analysis.

International Food and Agribusiness Management Review, 14(2), 51–83.

DOI:10.1111/j.1477-9552.2000.tb01229.x

UNESCO. (2013). Creative economy report 2013: Widening local development pathways. United

Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.

Verhoef, P. C., Kannan, P. K., & Inman, J. J. (2015). From multi-channel retailing to omni-channel

retailing: Introduction to the special issue on multi-channel retailing. Journal of Retailing, 91(2),

–181.