Isolation of Streptococcus agalactiae from Net Cage Cultured Nile Tilapia (Oreochromis niloticus) in the Mekong River, Nakhon Phanom Province and In Vitro Evaluation of Antibiotic Sensitivity Test
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
The objectives of this study were to identify pathogenic bacteria, evaluate their antibiotic susceptibility, and compare the effects of medicated feed on the survival and growth performance of Nile tilapia (Oreochromis niloticus) cultured in cages in the Mekong River in Mueang District, Nakhon Phanom Province. This research was to investigate diseases and treatment methods for Nile tilapia cultured in net cages along the Mekong River using different antibiotics. The results indicated that the causative agent of the disease was the bacterium Streptococcus agalactiae. The antibiotic susceptibility of the bacterium was tested against four antibiotics: enrofloxacin, oxytetracycline, amoxicillin, and sulfamonomethoxine + trimethoprim at concentrations of 5%, 10%, 20%, and 40%. The findings showed that enrofloxacin at 5% exhibited the strongest inhibitory effect against Streptococcus agalactiae, followed by sulfamonomethoxine + trimethoprim 5%, amoxicillin 5%, and oxytetracycline 10%, with inhibition zone diameters of 3.76±0.06, 2.74±0.17, 2.30±0.15, and 1.74±0.10 cm, respectively. The pathogenicity of Streptococcus agalactiae was further evaluated through an experimental trial consisting of five treatments with three replicates per treatment and ten fish per replicate. The fish were reared in aquaria for 28 days and fed diets supplemented with different antibiotics. The Nile tilapia had an initial average weight of 36.6±1.34 g and an initial average length of 13.0±0.94 cm. The results showed that fish fed diets supplemented with enrofloxacin 5% had the highest mean weight gain (49.06±1.52 g), while the lowest weight gain was observed in the control group without antibiotic supplementation (33.06±3.05 g). The highest mean length increment (3.40±0.34 cm) and survival rate (83.33±5.77%) were also found in the enrofloxacin 5% group, whereas the control group showed the lowest length increment (2.33±0.28 cm) and survival rate (16.66±11.54%). In addition, the best feed conversion ratio (1.27±0.05) and the highest average daily growth rate (1.75±0.05 g day⁻¹) were observed in fish fed enrofloxacin 5%, while the poorest feed conversion ratio (2.90±0.22) and the lowest average daily growth rate (1.18±0.10 g day⁻¹) were found in the control group. Statistical analysis using analysis of variance (ANOVA) showed that all growth performance parameters were significantly different among treatments (P<0.01). The results suggest that enrofloxacin at 5% was the most effective antibiotic in this study, followed by sulfamonomethoxine + trimethoprim 5%, amoxicillin 5%, and oxytetracycline 10%.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความลิขสิทธิ์ที่ได้รับการตรีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารเกษตรอนุภาคภูมิภาคลุ่มน้ำโขง คณะเกษตรและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยนครพนม
References
จิราพร เกสรจันทร์ สิทธิ บุณยรัตผลิน และกิจการ ศุภมาตย์. (2529). Streptococcus sp. กับโรคใน ปลาบู่ทราย. วารสารสงขลานครินทร์ 8(3): 329-332.
ชุติมา ถนอมสิทธิ์ และกฤติมา เสาวกูล. (2560). โรคสเตรปโตคอคโคซีส: กรณีศึกษาในปลาเศรษฐกิจ. วารสารวิทยาศาสตร์คชสารสาร. 39(2): 1-12.
พงศ์ศักดิ์ รัตนชัยกุลโสภณ และปาริชาติ พุ่มขจร. (2553). การใช้สมุนไพรในการป้องกันรักษาโรค. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. 12(4): 63-71.
สรวณีย์ วิริยะอัครเดชา เบญจพร สัมฤทธิเวช และนิติ ชูเชิด, (2561). เชื้อดื้อยาต้านจุลชีพและยาต้านจุลชีพตกค้างในการเลี้ยงปลานิลในจังหวัดอุบลราชธานีและ
จังหวัดเชียงราย. วารสารแก่นเกษตร 40 ฉบับพิเศษ : 355-361.
สุไหลหมาน หมาดโหยด สุณิษา คงทอง และอุมาพร ขิมมากทอง. (2562). ความชุกและปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรค
แบคทีเรียในปลานิลที่เลี้ยงในกระชังและการตรวจสอบเชื้อแบคทีเรียที่ดื้อยาต้านจุลชีพในปลานิลที่เลี้ยงบริเวณแม่น้ำตาปี จังหวัดนครศรีธรรมราช.
รายงานการวิจัย. คณะสัตวแพทยศาสตร์. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
อดิเทพชัยย์การณ์ ภาชนะวรรณ. (2555) (ก). ศักยภาพการใช้สมุนไพรไทยและสารสกัดสมุนไพรไทยในการใช้แทนยา
ปฏิชีวนะเพื่อควบคุมการติดเชื้อ Streptococcus agalactiae และ Aeromonas hydrophila ในปลานิล. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัย
อุบลราชธานี.
อดิเทพชัยย์การณ์ ภาชนะวรรณ. (2555) (ข). สเตรปโตคอคคัส อะกาแลคเทีย แบคทีเรียก่อโรคในคน โคนม และปลา. วารสารมหาวิทยาลัยนครพนม 2(3): 10-17.
Feng, C., Sun, J., Han, Z., & Yang, X. (2019). Isolation, Identification and Characteristics
of Aeromonas veronii From Diseased Crucian Carp (Carassius auratus gibelio). Aquaculture, 10, 1-10.
Bakour, S.. Rathored , J., Lo, C. I., Mediannikov, O., Beye, M., Ehounoud, C. B., Biagini, P., Raoult, D.,
Fournier, P.-E. & Fenollar, F. (2016). Non-contiguous finished genome sequence and description of Streptococcus varani sp.
nov. Aquaculture, 11, 93-102
Hoshina, T., Sona, T., & Marimoto, Y. (1958). A Streptococcus pathogen to fish. Journal of the Tokyo
in Nile Tilapia (Oreochromis niloticus). Emerging Infecticus Diseases 15(5): 774-776.
Joyce, J.E., Klesius, P.H., Pasnik, D.J., & Bohnsack, J.F. (2009). Human Streptococcus agalactiae Isolate
mariculture systems. Aquaculture 246: 37-61.
Reverter, M., Bontemps, N., Lecchini, D., Banaigs, B. & Sasal, P. (2014). Use of plant extracts in fish aquaculture as an alternative to
chemotherapy: current status and future perspectives. Aquaculture, 433, 50-61.
Robinson, J.A., & Meyer, F.P. (1966). Streptococcal Fish pathogen. J. Bacterial 92: 512.
Toranzo, A.E., F.P. Magarinos, F.P. & Romalde, J. L. (2005). A review of the main bacterial fish disease in
University of Fisheries 44: 57-68.
